Mijn blik op migratie

Mijn beeld vóór de interviews

Voorafgaand was mijn beeld van migranten in Nederland eigenlijk best dubbel, en dat komt door mijn eigen achtergrond. Omdat ik zelf op jonge leeftijd met mijn familie vanuit Servië naar Nederland ben verhuisd, weet ik uit eigen ervaring dat migreren echt niet makkelijk is. Ik weet hoe het is om helemaal opnieuw te beginnen, een nieuwe taal te leren en te moeten wennen aan een hele andere cultuur. Hierdoor keek ik met veel respect naar migranten en zag ik hen vooral als harde werkers en doorzetters.

Toch merkte ik dat mijn beeld ook onbewust werd beïnvloed door wat je om je heen hoort. Op het nieuws en op sociale media gaat het bij migratie namelijk heel vaak over problemen, politieke discussies of over hoe streng het inburgeringsproces is. Hierdoor dacht ik vooraf dat de meeste migranten in Nederland het zwaar hadden en constant tegen regels en vooroordelen aan moesten lopen.

Mijn beeld vooraf was dus een beetje verdeeld. Aan de ene kant wist ik hoe hard migranten hun best doen, maar aan de andere kant dacht ik door het nieuws vooral aan de moeilijke kant van integreren. Ik zag het als één grote groep die het lastig heeft, in plaats van allemaal verschillende mensen met hun eigen dromen en unieke verhalen.

Hoe mijn mening veranderde

Door de interviews en het onderzoek naar grenzen is mijn mening over migratie een stuk minder zwart-wit geworden. Vóór het onderzoek dacht ik bij grenzen vooral aan fysieke lijnen op de kaart. Nu begrijp ik dat de moeilijkste grenzen pas binnen Nederland beginnen, zoals de onzichtbare muren van de taalbarrière en het lange wachten op papieren. Dit zorgt voor veel onnodige stress en onzekerheid bij mensen.

Daarnaast dacht ik eerst dat succesvol integreren volledig aan de migrant zelf lag. De verhalen hebben me laten zien dat integratie echt van twee kanten moet komen. Een nieuwkomer kan nog zo hard zijn best doen, maar als er vooroordelen zijn op de arbeidsmarkt of woningmarkt, loop je alsnog vast.

Ik zie migratie ook niet meer als één groep, maar als een verzameling van unieke, persoonlijke verhalen. Achter elk cijfer in het nieuws zit een mens met eigen dromen en talenten. Mijn mening is nu dat we migranten in Nederland veel sneller de kans moeten geven om mee te participeren en te werken, in plaats van hen zo lang te laten wachten en vooroordelen in de weg te laten staan.

Zou ik zelf kennismigrant willen zijn?

Ja, ik zou later zeker een kennismigrant kunnen én willen zijn.

Waarom ik denk dat ik het zou kunnen, is omdat ik op het vwo zit en na de middelbare school een hogere opleiding wil gaan doen. Een kennismigrant verhuist namelijk naar een ander land voor een baan waarvoor je hoogopgeleid moet zijn. Bovendien spreek ik door mijn achtergrond al meerdere talen en ben ik als kind al eens naar een ander land verhuisd. Ik weet dus al hoe het is om flexibel te zijn en me aan te passen aan een nieuwe cultuur.

Ik zou het ook heel graag willen. Het lijkt me een geweldig avontuur en een mooie kans om mezelf te ontwikkelen en de wereld te zien. Als ik de kans krijg, zou ik het liefst als kennismigrant naar Engeland of naar Zuid-Amerika gaan. Engeland spreekt me erg aan omdat ik de taal al goed beheers en het me gaaf lijkt om in een grote, internationale stad zoals Londen te werken. Zuid-Amerika lijkt me juist fantastisch vanwege de compleet andere cultuur, de mooie natuur en de uitdaging om daar een heel nieuw leven en netwerk op te bouwen.